O tym, ile kosztuje zbudowanie m2 mieszkania i dlaczego tak mało:
http://wdomachzbetonu.pl/w-poszukiwaniu-zaginionych-kosztow/
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Koszt budowy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Koszt budowy. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 20 września 2015
wtorek, 18 listopada 2014
Luźne dywagacje o wszystkim 110
W oczekiwaniu na brakujące raporty dotyczące 3 kwartału 2014 roku na rynku mieszkaniowym (wciąż nie ma raportu ZBP/Amron oraz NBP), które pozwolą nam skomentować kolejny kwartał świetnej (jak dla kogo) sprzedaży deweloperów oraz coraz bardziej niezrozumiałej (przynajmniej dla niektórych) stabilizacji, dzisiejszy wpis będzie trochę... luźny. W większości wpisów staraliśmy się dzielić wiedzą(?) na różne tematy mieszkaniowe (choć wg niektórych to staraliśmy się zniechęcić wszystkich do kupna mieszkania czy brania kredytu ;) tymczasem dziś podzielimy się raczej niewiedzą. Nasza niewiedza ma zakres dużo szerszy niż wiedza, ale proszę się nie obawiać... wpis nie będzie z tego powodu proporcjonalnie dłuższy ;) Za to będzie pewnie nieco bardziej chaotyczny... chociaż tak właśnie powinno być, skoro mówimy o niewiedzy.
Dziś będzie o wielu rzeczach, których związek ze sobą bierze się tylko z tego, że jakoś tam dotyczą tematyki mieszkaniowej (po poprzednim wpisie, do którego, mam nadzieję, kiedyś jeszcze wrócimy, niektórzy z komentujących będą pewnie zadowoleni, wszak, jak to ujął jeden z komentatorów, znowu dbamy o "czystość bloga" ;)
Ale do rzeczy...
1. Kredyty frankowe.
Zawsze nas zastanawiało, jak "od podszewki" wygląda sprawa z kredytami walutowymi, głównie frankowymi. Wszyscy wiemy, że większość klientów korzystających z tego rozwiązania średnio na nim skorzystała. Ba... wiemy przecież, że większość klientów sporo na takim kredycie straciła (przynajmniej na chwilę obecną). Ponieważ nie wydaje się nam, żeby waluta naszej zielonej wyspy (w której trzeba już przejmować niedoszłe emerytury z OFE oraz zawieszać ustawowe progi zadłużenia), miała jakieś realne szanse na umocnienie się względem waluty bardzo stabilnego ekonomicznie i politycznie kraju, jakim jest Szwajcaria, to mamy obawy, że "straty" frankowiczów będą nie do odrobienia (oczywiście chodzi nam o różnice kursowe, bo różnica w oprocentowaniu jest i pewnie zawsze będzie na korzyść "posiadaczy" kredytów walutowych). Skoro stracili klienci, to wydaje się naturalnym, że ktoś musiał zyskać.
Pytanie jest właściwie jedno - skąd banki brały pożyczane franki i czy w ogóle musiały mieć jakieś franki, żeby udzielać kredytów w tej walucie. Niestety nie jesteśmy ekspertami od prawa bankowego, a Google nie pomogło nam niczego ciekawego na ten temat znaleźć, więc pozostaje nam jedynie bazować na informacjach "zasłyszanych" tu i ówdzie (może pośród czytelników jest ktoś, kto jest w stanie wyjaśnić mechanizm udzielania kredytów walutowych i poprzeć to jakimś aktem prawnym?). Bank nie może ponosić ryzyka walutowego... z czego wynikałoby, że udzielając kredytu walutowego musi "posiadać" (w sensie pożyczki lub depozytu) tę walutę. Pytanie, skąd banki wzięły te ~50mld franków, żeby pożyczyć je szczęśliwym kredytobiorcom.
Jedna z hipotez mówi o tym, że bank może zdobyć walutę poprzez swap, czyli wymianę jednej waluty na inną. Wszystko fajnie, tylko w tym przypadku bank musiałby wymienić PLN na CHF, a potem udzielić kredytu w CHF - problem jednak polega na tym, że taką operację trzeba by odnawiać, bo jest to operacja krótkoterminowa (w porównaniu z czasem trwania kredytu). W tym układzie, po wzroście kursu CHF, bank musiałby w kolejnej iteracji użyć znacznie większej ilości PLN, co dla banku nie wydaje się być specjalnie korzystne.
Inna opcja jest taka, że banki zwyczajnie pożyczały franki na "rynku" (np. od swoich "spółek matek"). Tylko to też jest trochę dziwne - aktualnie LIBOR CHF to praktycznie 0% - czy polskie banki są w stanie pożyczać od kogoś franki z takim oprocentowaniem? Jeśli tak, to wszystko jest pięknie, ale jeśli nie, to co? Bank "dokłada" do takiego kredytu?
Dziś będzie o wielu rzeczach, których związek ze sobą bierze się tylko z tego, że jakoś tam dotyczą tematyki mieszkaniowej (po poprzednim wpisie, do którego, mam nadzieję, kiedyś jeszcze wrócimy, niektórzy z komentujących będą pewnie zadowoleni, wszak, jak to ujął jeden z komentatorów, znowu dbamy o "czystość bloga" ;)
Ale do rzeczy...
1. Kredyty frankowe.
Zawsze nas zastanawiało, jak "od podszewki" wygląda sprawa z kredytami walutowymi, głównie frankowymi. Wszyscy wiemy, że większość klientów korzystających z tego rozwiązania średnio na nim skorzystała. Ba... wiemy przecież, że większość klientów sporo na takim kredycie straciła (przynajmniej na chwilę obecną). Ponieważ nie wydaje się nam, żeby waluta naszej zielonej wyspy (w której trzeba już przejmować niedoszłe emerytury z OFE oraz zawieszać ustawowe progi zadłużenia), miała jakieś realne szanse na umocnienie się względem waluty bardzo stabilnego ekonomicznie i politycznie kraju, jakim jest Szwajcaria, to mamy obawy, że "straty" frankowiczów będą nie do odrobienia (oczywiście chodzi nam o różnice kursowe, bo różnica w oprocentowaniu jest i pewnie zawsze będzie na korzyść "posiadaczy" kredytów walutowych). Skoro stracili klienci, to wydaje się naturalnym, że ktoś musiał zyskać.
Pytanie jest właściwie jedno - skąd banki brały pożyczane franki i czy w ogóle musiały mieć jakieś franki, żeby udzielać kredytów w tej walucie. Niestety nie jesteśmy ekspertami od prawa bankowego, a Google nie pomogło nam niczego ciekawego na ten temat znaleźć, więc pozostaje nam jedynie bazować na informacjach "zasłyszanych" tu i ówdzie (może pośród czytelników jest ktoś, kto jest w stanie wyjaśnić mechanizm udzielania kredytów walutowych i poprzeć to jakimś aktem prawnym?). Bank nie może ponosić ryzyka walutowego... z czego wynikałoby, że udzielając kredytu walutowego musi "posiadać" (w sensie pożyczki lub depozytu) tę walutę. Pytanie, skąd banki wzięły te ~50mld franków, żeby pożyczyć je szczęśliwym kredytobiorcom.
Jedna z hipotez mówi o tym, że bank może zdobyć walutę poprzez swap, czyli wymianę jednej waluty na inną. Wszystko fajnie, tylko w tym przypadku bank musiałby wymienić PLN na CHF, a potem udzielić kredytu w CHF - problem jednak polega na tym, że taką operację trzeba by odnawiać, bo jest to operacja krótkoterminowa (w porównaniu z czasem trwania kredytu). W tym układzie, po wzroście kursu CHF, bank musiałby w kolejnej iteracji użyć znacznie większej ilości PLN, co dla banku nie wydaje się być specjalnie korzystne.
Inna opcja jest taka, że banki zwyczajnie pożyczały franki na "rynku" (np. od swoich "spółek matek"). Tylko to też jest trochę dziwne - aktualnie LIBOR CHF to praktycznie 0% - czy polskie banki są w stanie pożyczać od kogoś franki z takim oprocentowaniem? Jeśli tak, to wszystko jest pięknie, ale jeśli nie, to co? Bank "dokłada" do takiego kredytu?
piątek, 9 sierpnia 2013
Jaki właściwie jest koszt wybudowania mieszkania? 50
Od pewnego czasu mówi się powszechnie
o postępującym spadku cen mieszkań. Wg przeróżnych źródeł
(głównie z kręgu pośredników oraz deweloperów) mieszkania od 2008 roku staniały sporo (zwykle 10-20%), a uwzględniając
inflację te „procenty” przyjmują już naprawdę znaczne
wartości. Jakoś nikomu w tym nie przeszkadza fakt, że przez
ostatnie kilka lat wszem i wobec rozgłaszano nieco inną teorię –
jeszcze niedawno mieliśmy "tylko stabilizację" oraz perspektywy wzrostu w każdym kolejnym roku. I tak oto, po kilku latach owej
„stabilizacji”, okazało się nagle, że mamy zauważalny spadek
cen mieszkań. Do tego, wg pośredników i deweloperów, spadek cen jest już tak duży, że ceny
osiągnęły poziom tych z 2006 roku (co jest oczywistą
manipulacją, bo ten właśnie rok był rokiem największego wzrostu cen, dochodzącego nawet do 50%!).
Żeby nieco zejść na ziemię,
przyjrzyjmy się, jak obecne ceny mają się do kosztów produkcji
mieszkań. I tu pewna mała uwaga - zamiast kosztów budowy mieszkania powinno się używać raczej określenia "koszty produkcji PUM" (powierzchni
użytkowej mieszkania), bo sporą część aktualnej produkcji
naszych rodzimych deweloperów trudno w ogóle nazwać mieszkaniami. Wszak powszechnie spotykamy niespełna 40-metrowe „mieszkania”
dwupokojowe, z mikrosypialnią i salonokuchnią,
24-metrowe „apartamenty”, czy wreszcie „duże” mieszkania 3-pokojowe, w
których, przy niecałych 60 metrach kwadratowych, mamy czasem 15
metrów przedpokoju.
Mniej więcej 3 lata temu NBP opublikował
raport sytuacji mieszkaniowej w Polsce w latach 2002-2009. Spore
poruszenie wywołały wówczas wykresy składników ceny końcowej
mieszkania oraz udział zysku dewelopera, w
rozbiciu na największe miasta Polski. Poniżej pozwoliłem sobie
przytoczyć odpowiednie wykresy dla Warszawy.
Jak widać na powyższych wykresach,
głównym składnikiem ostatecznej ceny w czasach największego boomu (lata 2007-2008)
był zysk dewelopera (ostatnia, górna część paska na pierwszym wykresie). W szczytowym
momencie stanowił on znacznie więcej niż 50% ostatecznej ceny
(zauważmy, że na rynkach uznanych za stabilne, marża dewelopera
wynosi zwykle 10-15%). Relacja ta niewiele się zmieniła po
pierwszych spadkach cen, które pojawiły się wraz ze światowym
kryzysem finansowym, ciągle oscylując w granicach 50%.
Nie byłoby może w tym niczego
specjalnie ciekawego, gdyby nie fakt, że ten sam(?) wykres w
ostatnim raporcie NBP (I kwartał 2013), wygląda już „nieco”
inaczej.
Wartości końcowe takie same, tylko
zysk dewelopera nagle zmniejszył się o połowę... to się nazywa
cud! Do tego wykres udziału zysku dewelopera w ogóle zniknął z
raportu, choć jeszcze rok temu (marzec 2012) nadal wyglądał tak:
Żeby odpowiedzieć na pytanie, jak
jest naprawdę, można przeanalizować koszty budowy oraz koszty
nabycia działki w konkretnych inwestycjach. Ponieważ spółki
giełdowe mają obowiązek przedstawiania raportów na temat swoich
inwestycji, to bez większej trudności można odnaleźć w internecie konkretne
informacje na temat głównego wykonawcy oraz jego wynagrodzenia
(czyli, mówiąc krótko, na temat kosztów budowy).
Poniżej tabela z wyliczeniami dla
kilkunastu inwestycji.
* w ramach powierzchni uwzględniono
także lokale usługowe
Inwestycja
|
Deweloper
|
Wykonawca
|
Powierz-chnia
użytkowa*
[m2]
|
Wartość
kontraktu netto [PLN]
|
Liczba
miejsc garażo-wych
|
Koszt
budowy m2* [PLN]
|
Koszt
budowy m2 PUM bez garażu** [PLN]
|
Przedział
cen za m2 [PLN]
|
Saska
I
|
Dom
Development
|
Unibep
|
30.600
|
91
mln
|
594
|
2.974
|
2.333
|
6.700
– 10.400***
|
Saska II |
Dom
Development
|
Unibep
|
26.500
|
88
mln
|
469
|
3.321
|
2.790
|
6.700
– 10.400***
|
Saska
III
|
Dom
Development
|
Unibep
|
38.500
|
145,4
mln
|
699
|
3.777
|
3.232
|
6.700
– 10.400***
|
Atelier
Żoliborz
|
CEE Developments
|
Unibep
|
25.800
|
82
mln
|
436
|
3.182
|
2.671
|
6.750
– 10.600
|
Zielony Żoliborz
Etap
B
|
Turret
Development
|
Unibep
|
20.600
|
70,3
mln
|
~350
|
3.412
|
2.903
|
7.000
– 9.500
|
Wilno
I etap 1A i 1B
|
Dom
Development
|
Erbud
|
~14.000
|
41,36
mln
|
246
|
2.954
|
2.427
|
6.100
– 7.800***
|
Wilno
etap II A, faza 1
|
Dom
Development
|
Erbud
|
~7.000
|
20,1
mln
|
127
|
2.871
|
2.329
|
6.100
– 7.800***
|
Inwestycja
Ząbki I etap
|
LC
Corp
|
Unibep
|
7.000
m2
|
22,7
mln
|
134
|
3.243
|
2.667
|
4.700
(wybrane w promocji)
|
Młyny
Królewskie
|
Dom
Development
|
Henpol
|
16.500
|
58,6
mln
|
~300
|
3.552
|
3.006
|
6.280
– 8.800
|
Apart.
Grzybow-ska
|
Dom
Development
|
Warbud
|
34.100
|
191.5
mln
|
~500
|
5.616
|
~4.900****
(50 tys. za miejsce)
|
12.000
– 29.500
|
** koszt wybudowania m2 PUM, od którego
odjęto cenę sprzedaży miejsca garażowego (dla uproszczenia
przyjęto równą cenę miejsca dla wszystkich inwestycji – 30.000 PLN)
*** zbiorcze, dla wszystkich 3 etapów
**** uwzględniono kosz miejsca
garażowego w wysokości 50.000 zamiast standardowej kwoty
W zaprezentowanej tabeli najciekawsza i
najważniejsza jest przedostatnia kolumna, w której przy obliczeniu
ceny m2 uwzględniono cenę miejsca garażowego. Jak wiemy,
deweloperzy sprzedają miejsca garażowe dodatkowo, więc ich cena
musi zmniejszać koszt budowy mieszkania, wyznaczony jako proste
podzielenie kosztów całej inwestycji przez ilość m2 powierzchni
użytkowej. Okazuje się, że większość warszawskich inwestycji ma wtedy koszt
budowy znacznie poniżej 3 tys. PLN za 1 m2 mieszkania (co
jest zgodne z powszechnie panującą opinią). Jak
to się ma do cen sprzedaży, można zobaczyć, porównując wartości w wyróżnionej kolumnie z kolumną ostatnią.
Oczywiście, jak widać chociażby w
raportach NBP, koszt wybudowania budynku i adaptacji otoczenia to nie jedyny koszt ponoszony
przez dewelopera. Zostają jeszcze koszty ogólne (pracownicy,
zarząd), projekt, wydatki marketingowe oraz (chyba nie takie do
końca przysłowiowe) służbowe BMW X6 prezesa ;) Ogólnie można
przyjąć, że dla dużych inwestycji, takich jak opisane w tabeli
wyżej, koszty te nie przekraczają kilkuset złotych za m2.
W wyliczeniach pominięto szczegóły
kosztów finansowania – można oczywiście przyjąć, że deweloper
w całości buduje za kredyt i wtedy do jego kosztów dochodzą także
odsetki od pożyczonej kwoty. Jednak takie rozumowanie ma 3 podstawowe wady. Po pierwsze, trudno oczekiwać, że da się prowadzić biznes na taką skalę bez zainwestowania jakiegokolwiek kapitału. Po drugie, w takim układzie trudno byłoby w ogóle
mówić o tym, jaka jest stopa zwrotu z inwestycji, bo
jest ona teoretycznie nieskończona (0 wkładu, X zysku → X / 0 =
?). Wreszcie po trzecie, nie bardzo da się oszacować koszt takiego finansowania, bo budowa (a więc i wypłaty kredytu) przebiegają etapami (dodatkowo należy zwrócić uwagę, że nawet kredyt na 100% inwestycji nie oznaczałby kwoty równej 100% ceny sprzedaży, a jedynie 100% koszty budowy). Jeśli deweloper buduje w części za swoje pieniądze lub za pieniądze przyszłych klientów kupujących „dziurę w
ziemi”, koszty finansowania mogą być pomijalne.
Do przeanalizowania pozostaje jeszcze koszt działki. Podobnie jak w przypadku bezpośrednich
kosztów budowy, znalezienie stosownych danych dla spółek
giełdowych nie stanowi specjalnego problemu. Poniżej zaprezentowano
kilka przykładów z Warszawy i okolic.
| Inwestycja | Deweloper | Koszt działki [PLN] | Koszt działki na m2 PUM [PLN] |
| Saska 1 etap / Praga Południe | Dom Development | 27,6 mln | 900 |
| Saska (3 etapy) / Praga Południe | Dom Development | 92 mln | 950 |
| PointHouse (sprawdzić) / Służew | Unidevelopment | 5.1 mln | 167 |
| Żoliborz artystyczny / Żoliborz | Dom Development | 168 mln | ~1500* (1700 lokali) |
| Osiedle królewskie / Miasteczko Wilanów | Robyg | 33.5 mln | ~750* (700 lokali) |
| Grzybowska 4 / Śródmieście | Dom Development | 70 mln | 2050 |
| Żerań | Mennica Polska | 120 mln | ~300* |
Powyższe ceny są zbliżone do tych,
które opisano w rapocie Colliers International na temat gruntów
inwestycyjnych, w roku 2009 (tabela poniżej).
Jak widać, udział kosztu zakupu działki
cenie m2 w najbardziej prestiżowych lokalizacjach (Grzybowska)
sięgał 2 tys. złotych, natomiast nieco dalej od centrum (Praga
Południe, Miasteczko Wilanów) był już wyraźnie poniżej 1 tys., by na peryferiach (Żerań) spaść w okolice 300. Należy tu mieć
na uwadze, że część deweloperów kupiła działki w czasach sporo
przed szczytem bumu (a więc przed rokiem 2008, który jest
prezentowany w raporcie CI), więc ich cena była znacząco niższa...
a część niestety kupiła wtedy, kiedy było najdrożej (Dom
Development z inwestycją Saska jest takim właśnie smutnym przykładem).
Na koniec jeszcze kwestia
podatku VAT, który wypadałoby doliczyć do kosztów budowy mieszkań – dla tych, które są mniejsze niż 150m2 (czyli
praktycznie dla wszystkich) stawka podatku wynosi aktualnie 8%
(wcześniej, przed „tymczasowym” wzrostem VAT, wynosiła 7%).
Czytelnikom, którzy
przebrnęli przez wszystkie tabelki i wyliczenia, należy się
nagroda w postaci... podsumowania ;)
A podsumowanie jest proste –
deweloperzy twierdzą, że są już pod ścianą i nie mają jak
obniżać swojej marży, a pośrednicy twierdzą, że jest już tak
tanio (choć powinno się raczej mówić, że jest tak drogo), jak w
2006 roku. Tymczasem koszt wyprodukowania m2 mieszkania,
uwzględniający wszystkie koszty, potrafi nadal stanowić jedynie
50% ostatecznej ceny ofertowej (3 tys. PLN za m2
na peryferiach Warszawy, poniżej 4 tys. bliżej centrum, czy 6-7 tys. w
przypadku prestiżowego apartamentu w ścisłym centrum miasta).
Należy także pamiętać,
że całkowite koszty ponoszone przez dewelopera nie stanowią
minimalnej ceny m2 mieszkania na rynku! Tak, jak ostateczna cena może być
dowolnie wyższa od kosztów budowy, tak może być też od nich
niższa! W końcu nie każdy interes musi być opłacalny i nie musi
się opłacać budowanie mieszkań na dużą skalę. Zauważmy, że na rynku wtórnym
(ale także na pierwotnym, w przypadku bankructwa dewelopera) cena
może osiągnąć wartości mniejsze niż koszty budowy, z czym mamy
do czynienia chociażby w byłym NRD. W ogólności, wszystko zależy od liczby
istniejących mieszkań (która ciągle rośnie), od liczby ludności
(która przez następne kilkadziesiąt lat będzie w Polsce
dramatycznie spadać) oraz (co niestety jest aktualnie chyba najważniejsze)
od zdolności kredytowej potencjalnych nabywców.
Mając to wszystko na
uwadze, warto się dobrze zastanowić, zanim zapłaci się ogromne
pieniądze (które często są do tego pożyczone) na produkt, na
którym marża producenta wynosi nierzadko 50%.
Czy zastanawialiście się
kiedyś Państwo, ile kosztowałyby mieszkania, gdyby zaprzestano
udzielania nisko oprocentowanych kredytów hipotecznych na 30+ lat? A
przecież nie jest to takie znowu niemożliwe... wystarczyłoby, aby
stopy procentowe powędrowały w okolice 10%, co miało miejsce wcale
nie tak dawno, bo jeszcze 12 lat temu. Czy ktokolwiek kupiłby za
gotówkę 2-pokojowe mieszkanie bez kuchni za 400 tys. złotych? Aktualny
poziom cen wynika głównie z dostępności kredytów – im jest ona
większa, tym większa jest cena. Mieszkanie zawsze będzie
kosztowało tyle, ile klient będzie w stanie zapłacić. A ile
byłoby w stanie zapłacić większość klientów, gdyby nie mogli
się posiłkować 30-letnim kredytem?
Przy tak wysokich marżach
na mieszkaniach, spadającej liczbie ludności oraz nieuchronnej
perspektywie podniesienia stóp procentowych, za którą pójdzie
wzrost wysokości raty oraz spadek zdolności kredytowej potencjalnych nabywców,
kierunek kształtowania się cen w dłuższej perspektywie wydaje się
być oczywisty...
Subskrybuj:
Posty (Atom)
